Defining Relative Clause คืออะไร?
Defining relative clause (หรือมักเรียกว่า restrictive relative clause) คือส่วนของประโยคที่ให้ ข้อมูลสำคัญในการระบุตัวตน ของคำนามอย่างชัดเจน มันจะบอกเราว่าคนนั้น สิ่งนั้น เวลาไหน หรือสถานที่ไหนที่เรากำลังพูดถึงกันแน่
หากคุณตัดส่วน Defining relative clause ออกจากประโยค ความหมายหลักของประโยคนั้นจะพังทลายลง หรือกลายเป็นประโยคที่คลุมเครือและไม่สมบูรณ์ทันที
ลองพิจารณาประโยคที่คลุมเครือนี้:
The woman is a renowned doctor. (ผู้หญิงคนนั้นเป็นคุณหมอที่มีชื่อเสียง)
[ผู้หญิงคนไหนล่ะ? เราไม่รู้เลยว่าหมายถึงใคร]
คราวนี้ ลองเติม Defining relative clause เข้าไป:
The woman who lives next door to me is a renowned doctor. (ผู้หญิง คนที่อาศัยอยู่ถัดจากฉัน เป็นคุณหมอที่มีชื่อเสียง)
[ตอนนี้เรารู้ชัดเจนแล้วว่าหมายถึงใคร!]
ข้อความที่ว่า "who lives next door to me" ทำหน้าที่ระบุตัวตนของประธาน คุณไม่สามารถตัดมันออกได้โดยไม่สูญเสียบริบทที่สำคัญไป
โครงสร้างและสูตรของ Defining Relative Clause
โดยปกติแล้ว Defining relative clause จะวางอยู่ติดกับคำนามที่มันขยายทันที
ประธาน + (ประพันธสรรพนาม + กริยา + กรรม) + กริยาหลัก + กรรม (กรณีขยายประธาน)
ประธาน + กริยา + กรรม + (ประพันธสรรพนาม + ประธาน + กริยา) (กรณีขยายกรรม)
กฎการใช้เครื่องหมายวรรคตอนที่สำคัญ: ห้าม (ห้าม) ใช้เครื่องหมายจุลภาค (comma) คั่นส่วน Defining relative clause ออกจากประโยคหลักโดยเด็ดขาด การไม่มีคอมม่าคือเครื่องยืนยันว่าข้อมูลส่วนนี้เป็นข้อมูลที่จำเป็น
รายชื่อประพันธสรรพนาม (Relative Pronouns) ที่ใช้กับประโยคแบบระบุเจาะจง
เราจะใช้สรรพนามเฉพาะในการขึ้นต้นประโยคเหล่านี้ โดยเลือกตามคำนามที่ถูกขยาย
| ประพันธสรรพนาม | สิ่งที่ขยาย | ตัวอย่างประโยค |
|---|---|---|
| who | คน (ใช้เป็นประธานหรือกรรมก็ได้) | The man who called you is my boss. |
| which | สิ่งของ / วัตถุ | This is the very cake which I made. |
| that | คนหรือสิ่งของ (นิยมใช้มากที่สุด) | I finally read the book that you recommended. |
| whose | เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ | She's the student whose project won the award. |
| where | สถานที่ | This is the specific park where we met. |
| when | เวลา / วันที่ | I vividly remember the day when we first met. |
วิธีการละประพันธสรรพนาม (Omission) ในประโยค
หนึ่งในหัวใจสำคัญของความคล่องแคล่วในภาษาอังกฤษระดับสูงคือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควร ตัด (ละ) ประพันธสรรพนาม (who, which, หรือ that) ทิ้งไป เพื่อให้ประโยคฟังดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น
กฎเหล็กของการละสรรพนาม: คุณจะละประพันธสรรพนามได้ ก็ต่อเมื่อ มันทำหน้าที่เป็น กรรม (object) ของส่วนขยายนั้นๆ เท่านั้น คุณห้ามละมันถ้ามันทำหน้าที่เป็น ประธาน (subject) ของส่วนขยาย
แบบที่ 1: เมื่อคุณ "สามารถ" ตัดสรรพนามทิ้งได้
หากประพันธสรรพนามนั้นถูกตามหลังด้วย "ประธาน + กริยา" (S + V) ชุดใหม่ทันที นั่นแสดงว่าสรรพนามนั้นทำหน้าที่เป็นกรรม และสามารถลบทิ้งได้เลย
- ประโยคเต็ม: This is the cake which I made. (สรรพนาม "which" ตามด้วยประธาน "I")
- เมื่อละสรรพนาม: This is the cake I made. (ดูเป็นธรรมชาติมาก)
แบบที่ 2: เมื่อคุณ "ไม่สามารถ" ตัดสรรพนามทิ้งได้
หากประพันธสรรพนามนั้นถูกตามหลังด้วย "กริยา" (V) ทันที แสดงว่ามันกำลังทำหน้าที่เป็นประธาน ห้ามตัดออกเด็ดขาด
- ประโยคเต็ม: The man who lives next door is friendly. (สรรพนาม "who" ตามด้วยกริยา "lives")
- เมื่อละแล้วผิด: The man lives next door is friendly. (ไวยากรณ์ผิดเพี้ยนทันที)
วิธีแยกข้อแตกต่างระหว่าง Defining และ Non-Defining Relative Clauses
การเข้าใจความต่างระหว่างประโยคขยายแบบระบุเจาะจง (Defining) และแบบให้ข้อมูลเสริม (Non-Defining) เป็นสิ่งสำคัญต่อการใช้เครื่องหมายวรรคตอนและความชัดเจน
| คุณสมบัติ | Defining Relative Clauses | Non-Defining Relative Clauses |
|---|---|---|
| หน้าที่ | ให้ข้อมูลที่จำเป็น 100% ในการเจาะจงตัวตน | ให้ข้อมูลส่วนเกิน เป็นข้อมูล "แถม" ที่ไม่จำเป็น |
| เครื่องหมาย | ห้าม มีคอมม่า | ต้อง มีคอมม่าคั่นเสมอ |
| กฎการใช้สรรพนาม | มักใช้ "that" และละสรรพนามที่ทำหน้าที่เป็นกรรมได้ | ห้าม ใช้ "that" และห้ามละสรรพนาม |
| ตัวอย่าง | The brother who lives in Paris is older. (หมายความว่าฉันมีพี่น้องหลายคน และเจาะจงคนนี้) | My brother, who lives in Paris, is older. (ฉันมีพี่ชายแค่คนเดียว ส่วนเรื่องอยู่ปารีสนั้นเป็นแค่ข้อมูลเสริม) |
คำถามที่พบบ่อย
ฉันสามารถใช้ "what" เป็นประพันธสรรพนามใน Defining Relative Clause ได้ไหม?
ไม่ได้! นี่คือข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์ที่พบบ่อยมาก คุณต้องใช้ "which" หรือ "that" เพื่อย้อนกลับไปแทนคำนามที่เฉพาะเจาะจง ผิด: The car what I bought... ถูก: The car that I bought...
จำเป็นต้องใช้ "whom" ในประโยคขยายแบบระบุเจาะจงไหม?
ในไวยากรณ์เขียนที่เคร่งครัดและเป็นทางการมาก จะใช้ "whom" แทน "who" หากสรรพนามนั้นเป็นกรรมของประโยค (เช่น "The man whom I saw") อย่างไรก็ตาม ในภาษาอังกฤษยุคปัจจุบัน การใช้ "who" หรือ "that" พบบ่อยกว่ามาก หรือคุณอาจจะละสรรพนามทิ้งไปเลยก็ได้ ("The man I saw")
ทำไมถึงใช้ "that" กันบ่อยมาก?
"that" เป็นสรรพนามเอนกประสงค์ที่สุดสำหรับ Defining relative clause เพราะมันสามารถใช้แทนได้ทั้ง "who" (สำหรับคน) และ "which" (สำหรับสิ่งของ) ทำให้ผู้พูดนิยมใช้เพื่อความสะดวกและลื่นไหล
สรุปและสูตรย่อสำหรับ Defining Relative Clauses
| หัวข้อไวยากรณ์ | กฎเหล็ก | ตัวอย่าง |
|---|---|---|
| วัตถุประสงค์หลัก | อธิบายชัดเจนว่าหมายถึง อันไหน/คนไหน กันแน่ | The keys that I lost are finally on the table. |
| กฎเครื่องหมายจุลภาค | ห้ามใช้คอมม่าคั่นโดยเด็ดขาด | The student who sits here is Alex. |
| กฎการละสรรพนาม | ละสรรพนามได้ถ้ามี ประธาน + กริยา ตามหลังมา |
This is exactly the song (~~that~~) we love. |
💡 หัวใจสำคัญ: หากส่วนขยายนั้นให้ข้อมูลที่จำเป็นต้องใช้ในการระบุตัวตนของคำนาม นั่นคือ Defining Clause ให้ตัดคอมม่าทิ้ง และละสรรพนามได้ทันทีถ้ามีประธานตามหลังมา!