ระดับกลาง (Intermediate)

Present Perfect (Extended)

การใช้งาน Present Perfect เพิ่มเติม: การใช้ for/since บอกระยะเวลา, การใช้ just/already/yet/still และความแตกต่างที่สำคัญจาก Past Simple

Zero Conditional (ประโยคเงื่อนไขแบบที่ 0)

โครงสร้าง If/when + present simple, present simple — ใช้สำหรับความจริงทั่วไปและข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์

Past Continuous

Past Continuous ใช้บรรยายเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งในอดีต เรียนรู้รูปประโยค, การใช้งานร่วมกับ while/when และความแตกต่างจาก Past Simple

Common Prefixes & Suffixes (อุปสรรคและปัจจัยที่พบบ่อย)

การขยายคำศัพท์ผ่านอุปสรรค (เช่น un-, re-, pre-, mis-) และปัจจัย (เช่น -ment, -ness, -ity, -ous)

First Conditional (ประโยคเงื่อนไขแบบที่ 1)

โครงสร้าง If + present simple, will + infinitive — ใช้สำหรับสถานการณ์ในอนาคตที่มีโอกาสเกิดขึ้นจริง

Discourse Markers (คำเชื่อมแสดงความขัดแย้ง, การเสริมความ, และผลลัพธ์)

คำเชื่อมที่ใช้จัดระเบียบความคิด เช่น however, nevertheless, moreover, furthermore, therefore, consequently

ตระกูลคำ (Word Families)

กลุ่มของคำที่สัมพันธ์กันซึ่งมาจากรากศัพท์เดียวกัน เช่น act, action, active, actively, activate, actor, activity

Future Simple (will)

ใช้ 'will' สำหรับการตัดสินใจโดยปัจจุบันทันด่วน, การคาดการณ์ตามความคิดเห็น, การให้สัญญา และการเสนอตัว แตกต่างจาก 'going to' สำหรับความตั้งใจที่วางแผนไว้

Second Conditional (ประโยคเงื่อนไขแบบที่ 2)

โครงสร้าง If + past simple, would + infinitive — สำหรับสถานการณ์สมมติในปัจจุบันหรืออนาคต

Defining Relative Clauses (อนุประโยคคุณศัพท์แบบชี้เฉพาะ)

อนุประโยคที่ใช้ who, which, that เพื่อระบุตัวตนของคนหรือสิ่งของที่ชัดเจน — โดยไม่มีเครื่องหมายจุลภาค

Dependent Prepositions (คำบุพบทที่ใช้คู่กับคำเฉพาะ)

คำบุพบทที่ต้องใช้คู่กับคำกริยา, คำคุณศัพท์ หรือคำนามที่เฉพาะเจาะจง เช่น interested in, afraid of, good at

Might / May

Might และ may แสดงถึงความเป็นไปได้ในบริบทปัจจุบันและอนาคต เรียนรู้ว่าเมื่อใดควรใช้คำใด, วิธีสร้างรูปความเป็นไปได้ในอดีตด้วย might/may have และวิธีการใช้ may เพื่อขออนุญาตอย่างเป็นทางการ

Future Continuous

Future Continuous ใช้บรรยายเหตุการณ์ที่จะกำลังดำเนินอยู่ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งในอนาคต ใช้สำหรับข้อตกลงที่วางแผนไว้, การถามอย่างสุภาพ และการกระทำที่เกิดขึ้นพร้อมกันในอนาคต

Have To / Don't Have To

Have to และ don't have to เป็นสำนวนระดับ B1 สำหรับภาระหน้าที่จากภายนอกและการไม่มีความจำเป็น แตกต่างจาก must ตรงที่ have to สามารถใช้ได้กับทุก tenses และจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการพูดคุยเกี่ยวกับกฎระเบียบและข้อกำหนดต่างๆ

กริยานามและกริยาสภาวะ (Gerunds and Infinitives)

เมื่อใดควรใช้รูป -ing (กริยานาม) เทียบกับ to + กริยาสภาวะ หลังคำกริยา, คำคุณศัพท์ และคำนาม

Passive Voice (บทนำ)

การเปลี่ยนจุดเน้นจากผู้กระทำไปยังการกระทำหรือผู้ถูกกระทำโดยใช้ be + past participle

คำสรรพนามไม่ชี้เฉพาะ (someone, anything, nobody, everyone)

คำสรรพนามที่ใช้อ้างถึงบุคคลหรือสิ่งของที่ไม่เฉพาะเจาะจง เช่น someone, anyone, no one, everyone, something, anything, nothing, everything

กริยาวลีพื้นฐาน (Basic Phrasal Verbs)

การรวมกันของคำกริยากับส่วนย่อยที่พบบ่อย เช่น give up, look after, turn on, find out และวิธีการใช้งาน

Could

Could ใช้เพื่อแสดงความสามารถในอดีต, การขอร้องอย่างสุภาพ, ความเป็นไปได้ในปัจจุบัน และความสามารถในเชิงเงื่อนไข เรียนรู้เมื่อใดควรใช้ could เทียบกับ was able to และการใช้ could have เพื่อแสดงความเป็นไปได้ในอดีตที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง

Reported Speech (บทนำ)

การรายงานสิ่งที่มีคนพูดโดยใช้คำกริยานำและการถอยรูปประโยค (backshift) เช่น He said he was tired

Shall

Shall ใช้สำหรับการเสนอตัว (Shall I?) และการเสนอแนะ (Shall we?) ในภาษาอังกฤษแบบบริติชในชีวิตประจำวัน และใช้สำหรับภาระหน้าที่ที่มีผลผูกพันในบริบทที่เป็นทางการและทางกฎหมาย

คำถามท้ายประโยค (Question Tags)

คำถามสั้นๆ ที่เติมท้ายประโยคบอกเล่าเพื่อขอการยืนยัน เช่น You're coming, aren't you?

คำถามทางอ้อม (Indirect Questions)

รูปแบบคำถามที่ดูสุภาพซึ่งซ้อนอยู่ในประโยคบอกเล่า เช่น Could you tell me where the station is?

การใช้ Too และ Enough

การใช้ Too (มากเกินไป) และ enough (เพียงพอ) ร่วมกับคำคุณศัพท์และกริยาสภาวะ (Infinitives)

การใช้ So และ Such

การใช้ So + คำคุณศัพท์/คำวิเศษณ์ และ such + กลุ่มคำนาม เพื่อแสดงระดับและเน้นย้ำความหมาย

การใช้คำนำหน้าคำนามขั้นสูง (Advanced Article Usage)

กฎขั้นสูงสำหรับการใช้ a/an, the และ zero article รวมถึงการใช้ในเชิงทั่วไป, คำนามที่มีเพียงหนึ่งเดียว และการใช้ในบริบทของสถานที่หรือสถาบัน