ระดับพื้นฐาน (Elementary)

Past Simple (To Be: was / were)

เรียนรู้การใช้ was และ were — รูปอดีตของ 'to be' — เพื่อช่วยในการบรรยายสถานะ, ตัวตน, สถานที่ และเงื่อนไขในอดีต

Basic Suffixes (ปัจจัยพื้นฐานและการสร้างรูปคำ)

ปัจจัย (Suffixes) ที่พบบ่อยซึ่งใช้เปลี่ยนประเภทของคำ เช่น -er, -tion, -ly, -ful, -less และคำที่เกิดจากปัจจัยเหล่านี้

Past Simple

Tense Past Simple ใช้บอกเหตุการณ์ที่จบสิ้นลงแล้วในอดีตตามเวลาที่แน่นอน เรียนรู้รูปกริยาปกติและไม่ปกติ, ประโยคปฏิเสธ, ประโยคคำถาม และคำกำกับเวลาที่สำคัญ

Subordinating Conjunctions (คำสันธานเชื่อมอนุประโยค)

คำสันธานที่ใช้ขึ้นต้นอนุประโยคไม่อิสระ เช่น because, although, when, while, before, after, until, unless

คำสรรพนามแสดงความเป็นเจ้าของ (Possessive Pronouns)

Mine, yours, his, hers, ours, theirs — คำสรรพนามที่ใช้แสดงความเป็นเจ้าของโดยไม่ต้องมีคำนามตามหลัง

Present Continuous

Present Continuous ใช้บรรยายเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่, สถานการณ์ชั่วคราว, แนวโน้มที่เปลี่ยนแปลง และแผนการในอนาคต เรียนรู้กฎการเติม -ing และคำกริยาสภาวะ (stative verbs)

Prepositions of Movement and Direction (คำบุพบทบอกทิศทาง)

To, into, through, across, along, towards, past — คำบุพบทที่ใช้อธิบายการเคลื่อนที่

Future with Going To

ใช้ 'going to' สำหรับความตั้งใจที่วางแผนไว้ล่วงหน้าและการคาดการณ์ตามหลักฐานที่เห็นได้ชัด แตกต่างจากการใช้ 'will' สำหรับการตัดสินใจโดยปัจจุบันทันด่วน

การสร้างประโยคคำถามเพิ่มเติม (How, Whose, Which)

การสร้างคำถามด้วย how (many/much/often/long), whose และ which เพื่อถามรายละเอียดที่เฉพาะเจาะจง

คำคุณศัพท์ขั้นกว่า (Comparative Adjectives)

การเปรียบเทียบสิ่งของสองสิ่งโดยใช้รูป -er หรือ more เช่น taller, more expensive, better

คำสรรพนามสะท้อน (Reflexive Pronouns)

Myself, yourself, himself, herself, itself, ourselves, themselves — ใช้เมื่อประธานและกรรมเป็นบุคคลหรือสิ่งเดียวกัน

คำคุณศัพท์ขั้นสุด (Superlative Adjectives)

การระบุความเป็นที่สุดในกลุ่มโดยใช้รูป -est หรือ most เช่น the tallest, the most expensive, the best

Present Perfect (Introduction)

บทนำสู่ Present Perfect: รูปประโยค, แนวคิดเรื่อง 'ever/never', 'already/yet' และวิธีการเชื่อมโยงเหตุการณ์ในอดีตสู่ปัจจุบัน

Can / Can't

Can และ can't เป็นกริยาช่วย (modal verbs) ที่สำคัญในระดับ A2 ใช้เพื่อแสดงความสามารถ, การอนุญาต และความเป็นไปได้ทั่วไป เรียนรู้โครงสร้าง, การใช้งานหลัก และข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

ลำดับของคำคุณศัพท์ (Order of Adjectives)

ลำดับที่ถูกต้องในการวางคำคุณศัพท์หลายตัวเรียงกัน: ความเห็น → ขนาด → อายุ → รูปร่าง → สี → แหล่งกำเนิด → วัสดุ

คำวิเศษณ์บอกลักษณะอาการ (Adverbs of Manner)

คำวิเศษณ์ที่ใช้อธิบายว่าการกระทำนั้นทำอย่างไร เช่น quickly, carefully, well, hard

Must / Mustn't

Must และ mustn't แสดงถึงภาระหน้าที่ที่เข้มงวดและการห้ามในระดับ A2 เรียนรู้ว่าเมื่อใดที่จำเป็นต้องทำตามกฎหรือความจำเป็นส่วนตัว และเมื่อใดที่ถูกห้ามโดยเด็ดขาด

คำวิเศษณ์บอกระดับ (Adverbs of Degree)

Very, quite, fairly, rather, extremely — คำวิเศษณ์ที่ใช้ขยายคำคุณศัพท์หรือคำวิเศษณ์อื่นเพื่อบอกระดับความเข้มข้น

Should / Shouldn't

Should และ shouldn't เป็นกริยาช่วยระดับ A2 ที่สำคัญในการให้และขอคำแนะนำ, แสดงหน้าที่ทางศีลธรรม และการบอกความคาดหวัง สุภาพกว่า must และจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการสื่อสารในชีวิตประจำวัน

พหูพจน์ที่ไม่เป็นไปตามกฎ (Irregular Plurals)

คำนามที่เปลี่ยนรูปเป็นพหูพจน์ในรูปแบบที่ไม่ปกติ เช่น man→men, child→children, mouse→mice และอื่นๆ

คำนามนับไม่ได้ (Uncountable Nouns)

คำนามที่ไม่สามารถนับจำนวนได้โดยตรง เช่น water, information, advice และกฎไวยากรณ์ที่ควบคุมการใช้งาน

คำนามแสดงความเป็นเจ้าของ ('s และ s')

การใช้ 's และ s' เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของและความสัมพันธ์ระหว่างคำนาม

คำบอกปริมาณ: some / any

การใช้ some (ในประโยคบอกเล่า/การเสนอ) และ any (ในประโยคคำถาม/บอกเล่า) กับคำนามนับได้และคำนามนับไม่ได้

คำบอกปริมาณ: much / many / a lot of

การแยกแยะการใช้ much (นามนับไม่ได้), many (นามนับได้) และ a lot of (ใช้ได้ทั้งสองแบบ) เพื่อแสดงจำนวนมาก

คำบอกปริมาณ: a few / a little

การใช้ a few (กับนามนับได้) และ a little (กับนามนับไม่ได้) เพื่อบอกปริมาณเล็กน้อยในเชิงบวก