ระดับสูง (Advanced)

Modal Perfect สำหรับการอนุมาน

ฝึกฝนเรื่อง modal perfects อย่างเต็มรูปแบบสำหรับการอนุมานในอดีต: must have (เกือบจะแน่นอน), can't have (เป็นไปไม่ได้), might have (ไม่แน่นอน), should have (คาดหวังไว้) และ modal perfect continuous

Future Perfect

Future Perfect (will have + past participle) ใช้บรรยายเหตุการณ์ที่จะเสร็จสมบูรณ์ก่อนถึงช่วงเวลาหนึ่งในอนาคต

Future Perfect Continuous

Future Perfect Continuous (will have been + -ing) เน้นที่ระยะเวลาที่ดำเนินต่อเนื่องของกิจกรรมไปจนถึงช่วงเวลาหนึ่งในอนาคต

Semi-Modals (be about to, be supposed to, be bound to)

Semi-modals เช่น be about to, be supposed to, be bound to และ had better ใช้เพื่อแสดงความหมายที่ละเอียดอ่อนเกี่ยวกับจังหวะเวลา, ความคาดหวัง, ความแน่นอน และภาระหน้าที่ ซึ่งกริยาช่วยหลักไม่สามารถทำได้

Habitual Past (Used To vs Would)

ทั้ง 'used to' และ 'would' ใช้บรรยายลักษณะนิสัยและสภาวะในอดีต แต่มีความแตกต่างกัน: 'used to' ใช้ได้กับทั้งสภาวะและนิสัย ส่วน 'would' ใช้กับกิจกรรมที่เป็นนิสัยเท่านั้น

คำเชื่อมที่ซับซ้อนและกลวิธีสร้างความเชื่อมโยงในเนื้อหา

กลวิธีสร้างความเชื่อมโยงในระดับสูง ได้แก่ reference chains, lexical cohesion, substitution, และ ellipsis ระหว่างประโยค

การสร้างคำที่ซับซ้อน (Complex Word Formation)

การประสมคำ (เช่น notebook, sunflower), การสมาสคำ (เช่น brunch, smog), การตัดคำ (เช่น photo, ad) และคำย่อ (acronyms)

ระดับภาษาและความเป็นทางการ (Register & Formality)

การเลือกใช้ไวยากรณ์ที่แตกต่างกันในระดับภาษาที่เป็นทางการ, ทั่วไป และไม่เป็นทางการ — รวมถึงวิธีสลับการใช้งานให้เหมาะสม

การทำให้เป็นคำนาม (Nominalization: จากกริยาและคุณศัพท์)

การสร้างคำนามเชิงนามธรรมจากคำกริยา (เช่น decide เป็น decision) และคำคุณศัพท์ (เช่น happy เป็น happiness) เพื่อใช้ในงานเขียนเชิงทางการ

กริยาวลีขั้นสูง

กริยาวลีแบบสามส่วน (เช่น look forward to, put up with) และกริยาที่มีหลายคำในเชิงสำนวนในภาษาพูดที่เป็นธรรมชาติ

ภาษาที่แสดงความไม่แน่นอนและการประมาณ (Hedging & Approximation)

การใช้ภาษาเพื่อลดความรุนแรงของข้อความหรือการประมาณ: apparently, seemingly, about, roughly, tend to, seem to, it appears that

ประโยคเงื่อนไขขั้นสูง (การสลับที่กริยา, การสมมติ)

การสลับทีกริยาในประโยคเงื่อนไขที่เป็นทางการ (เช่น Had I known…) และคำเชื่อมอื่นๆ เช่น supposing, assuming, given that

อนุประโยคที่ใช้ส่วนขยายกริยาเพื่อย่อประโยค (Participle Clauses)

การย่อประโยคโดยใช้รูป -ing, -ed หรือ having + past participle เช่น Walking home, I saw an accident.

รูปอดีตที่ไม่เป็นจริง (The Unreal Past)

การแสดงเรื่องที่ไม่เป็นจริงด้วย: it's time, I'd rather, as if/as though, would sooner, had better.

Passive Voice ขั้นสูง (Infinitive, Gerund และโครงสร้างการรายงาน)

รูปประโยคแบบถูกกระทำขั้นสูง: เช่น to be done (infinitive), being done (gerund) และโครงสร้างการรายงานที่ซับซ้อน เช่น believed to have been

อนุประโยคที่ใช้สรรพนามอิสระ (Whoever, Whatever, Wherever)

อนุประโยคที่ใช้ whoever, whatever, whenever, wherever, however ซึ่งทำหน้าที่เป็นกลุ่มคำนามหรือกลุ่มคำวิเศษณ์

โครงสร้างการรายงานคำพูดขั้นสูง

การรายงานคำพูดที่ซับซ้อน: เช่น การใช้อ้างอิงเวลาที่ผสมกัน, คำกริยานำ + gerunds และการระบุข้อความอย่างระมัดระวัง (hedging) ในเชิงทางการ

อนุประโยคที่นำหน้าด้วย What (What-Clauses)

อนุประโยคเนื้อความที่ใช้ what เป็นประธานหรือส่วนเติมเต็ม เช่น What surprised me was her reaction. What I need is help.

การนำส่วนประกอบมาไว้หน้าประโยค (Fronting)

การย้ายส่วนที่ไม่ใช่ประธานมาไว้หน้าประโยคเพื่อการเน้นย้ำหรือเปรียบเทียบ เช่น This I did not expect

กลุ่มคำนามขั้นสูง (Advanced Noun Phrases)

กลุ่มคำนามที่ซับซ้อนซึ่งมีส่วนขยายทั้งข้างหน้าและข้างหลัง การทำให้เป็นคำนาม และการเรียงซ้อนคำนามอย่างหนาแน่นในภาษาอังกฤษเชิงวิชาการและวิชาชีพ

การสลับตำแหน่งคำขั้นสูง (Advanced Inversion)

การสลับตำแหน่งคำในประโยคเงื่อนไข (เช่น Were it not for...), หลัง so/such และในโครงสร้างการเปรียบเทียบ

การละและการแทนที่ (Ellipsis & Substitution)

การละคำหรือการแทนที่คำที่ซ้ำกันเพื่อความกระชับ เช่น I can swim and so can she หรือ I haven't, but I will

การทำให้เป็นคำนาม (Nominalization)

การเปลี่ยนคำกริยาและคำคุณศัพท์ให้กลายเป็นคำนามเพื่อการเขียนที่เป็นทางการและกระชับ เช่น decide เป็น decision