คำนาม, คำนำหน้านาม และคำขยาย (Nouns, Articles & Determiners)

คำนามทั่วไปและคำนามเฉพาะ (Common & Proper Nouns)

คำนามคือคำที่ใช้เรียกคน สถานที่ สิ่งของ และความคิด คำนามทั่วไปใช้เรียกหมวดหมู่ทั่วไป ส่วนคำนามเฉพาะใช้เรียกสิ่งที่เฉพาะเจาะจงและต้องขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่เสมอ

คำนามเอกพจน์และพหูพจน์ (Singular & Plural Nouns)

คำนามภาษาอังกฤษจะเปลี่ยนรูปจากเอกพจน์เป็นพหูพจน์ตามกฎเกณฑ์ปกติ เรียนรู้รูปแบบสำคัญทั้งหมดและหลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดที่พบบ่อยเกี่ยวกับคำนามพหูพจน์ที่ไม่เป็นไปตามกฎและคำนามนับไม่ได้

คำนำหน้าคำนามไม่ชี้เฉพาะ (a / an)

ใช้ 'a' หน้าเสียงพยัญชนะ และ 'an' หน้าเสียงสระ คำนำหน้าคำนามไม่ชี้เฉพาะใช้แนะนำคำนามนับได้เอกพจน์เป็นครั้งแรก หรือระบุว่าเป็นสมาชิกหนึ่งในกลุ่มทั่วไป

คำนำหน้าคำนามชี้เฉพาะ (the)

คำนำหน้าคำนามชี้เฉพาะ 'the' ใช้เมื่อทั้งผู้พูดและผู้ฟังทราบว่ากำลังพูดถึงสิ่งใดที่เฉพาะเจาะจง เรียนรู้การใช้งานหลัก 8 ประการและข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

การไม่ใช้คำนำหน้าคำนาม (Zero Article)

Zero article คือการไม่ใช้คำนำหน้าคำนามเลย เรียนรู้ว่าเมื่อใดที่ภาษาอังกฤษงดการใช้ 'a', 'an' และ 'the' เช่น ในการกล่าวโดยรวม, คำนามเฉพาะ, ภาษา, กีฬา และวลีที่กำหนดไว้ตายตัว

จำนวนนับ (Cardinal Numbers)

จำนวนนับ (1, 2, 3...) ใช้ตอบคำถาม 'มีจำนวนเท่าไหร่' เรียนรู้วิธีการสร้างและใช้ตัวเลขตั้งแต่ 1 ถึงล้าน รวมถึงกฎการสะกดคำสำหรับเลขสิบและหลักสิบ

คำบ่งชี้ (this, that, these, those)

คำบ่งชี้ (this, that, these, those) ใช้ชี้เฉพาะคำนามโดยบอกระยะใกล้หรือไกล และบอกจำนวนเอกพจน์หรือพหูพจน์ ฝึกฝนการใช้ทั้งในฐานะคำกำหนดหน้านามและคำสรรพนาม

เลขลำดับที่ (Ordinal Numbers)

เลขลำดับที่ (first, second, third...) ใช้บอกตำแหน่งหรือลำดับ เรียนรู้วิธีการสร้างจากจำนวนนับ รูปที่ไม่เป็นไปตามกฎ (เช่น fifth, eighth, twelfth) และวิธีการใช้กับวันที่ ชั้น และลำดับขั้นต่างๆ

พหูพจน์ที่ไม่เป็นไปตามกฎ (Irregular Plurals)

คำนามที่เปลี่ยนรูปเป็นพหูพจน์ในรูปแบบที่ไม่ปกติ เช่น man→men, child→children, mouse→mice และอื่นๆ

คำนามนับไม่ได้ (Uncountable Nouns)

คำนามที่ไม่สามารถนับจำนวนได้โดยตรง เช่น water, information, advice และกฎไวยากรณ์ที่ควบคุมการใช้งาน

คำนามแสดงความเป็นเจ้าของ ('s และ s')

การใช้ 's และ s' เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของและความสัมพันธ์ระหว่างคำนาม

คำบอกปริมาณ: some / any

การใช้ some (ในประโยคบอกเล่า/การเสนอ) และ any (ในประโยคคำถาม/บอกเล่า) กับคำนามนับได้และคำนามนับไม่ได้

คำบอกปริมาณ: much / many / a lot of

การแยกแยะการใช้ much (นามนับไม่ได้), many (นามนับได้) และ a lot of (ใช้ได้ทั้งสองแบบ) เพื่อแสดงจำนวนมาก

คำบอกปริมาณ: a few / a little

การใช้ a few (กับนามนับได้) และ a little (กับนามนับไม่ได้) เพื่อบอกปริมาณเล็กน้อยในเชิงบวก

การใช้คำนำหน้าคำนามขั้นสูง (Advanced Article Usage)

กฎขั้นสูงสำหรับการใช้ a/an, the และ zero article รวมถึงการใช้ในเชิงทั่วไป, คำนามที่มีเพียงหนึ่งเดียว และการใช้ในบริบทของสถานที่หรือสถาบัน

คำบอกปริมาณขั้นสูง (all, both, neither, either, none, every, each)

การใช้ all, both, neither, either, none, every และ each อย่างแม่นยำ พร้อมทั้งรูปแบบทางไวยากรณ์และความแตกต่าง

กลุ่มคำนามขั้นสูง (Advanced Noun Phrases)

กลุ่มคำนามที่ซับซ้อนซึ่งมีส่วนขยายทั้งข้างหน้าและข้างหลัง การทำให้เป็นคำนาม และการเรียงซ้อนคำนามอย่างหนาแน่นในภาษาอังกฤษเชิงวิชาการและวิชาชีพ