คำคุณศัพท์และคำวิเศษณ์ (Adjectives & Adverbs)

คำคุณศัพท์บอกลักษณะ (Descriptive Adjectives)

คำคุณศัพท์ที่ใช้อธิบายลักษณะหรือคุณภาพของนาม เช่น big, happy, blue, expensive

คำคุณศัพท์แสดงความเป็นเจ้าของ (Possessive Adjectives)

My, your, his, her, its, our, their — คำคุณศัพท์ที่ใช้แสดงความเป็นเจ้าของ โดยวางหน้าคำนาม

คำวิเศษณ์บอกความถี่ (Adverbs of Frequency)

Always, usually, often, sometimes, rarely, never — คำวิเศษณ์ที่ใช้บอกความถี่ของเหตุการณ์ว่าเกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน

คำคุณศัพท์ขั้นกว่า (Comparative Adjectives)

การเปรียบเทียบสิ่งของสองสิ่งโดยใช้รูป -er หรือ more เช่น taller, more expensive, better

คำคุณศัพท์ขั้นสุด (Superlative Adjectives)

การระบุความเป็นที่สุดในกลุ่มโดยใช้รูป -est หรือ most เช่น the tallest, the most expensive, the best

ลำดับของคำคุณศัพท์ (Order of Adjectives)

ลำดับที่ถูกต้องในการวางคำคุณศัพท์หลายตัวเรียงกัน: ความเห็น → ขนาด → อายุ → รูปร่าง → สี → แหล่งกำเนิด → วัสดุ

คำวิเศษณ์บอกลักษณะอาการ (Adverbs of Manner)

คำวิเศษณ์ที่ใช้อธิบายว่าการกระทำนั้นทำอย่างไร เช่น quickly, carefully, well, hard

คำวิเศษณ์บอกระดับ (Adverbs of Degree)

Very, quite, fairly, rather, extremely — คำวิเศษณ์ที่ใช้ขยายคำคุณศัพท์หรือคำวิเศษณ์อื่นเพื่อบอกระดับความเข้มข้น

การใช้ Too และ Enough

การใช้ Too (มากเกินไป) และ enough (เพียงพอ) ร่วมกับคำคุณศัพท์และกริยาสภาวะ (Infinitives)

การใช้ So และ Such

การใช้ So + คำคุณศัพท์/คำวิเศษณ์ และ such + กลุ่มคำนาม เพื่อแสดงระดับและเน้นย้ำความหมาย

ความแตกต่างทางความหมายของการเปรียบเทียบ (Comparison Nuances)

การเปรียบเทียบในระดับละเอียด: as…as, not as…as, the…the, far/much/a lot + รูปขั้นกว่า และการเปรียบเทียบแบบคู่

ภาษาที่แสดงความไม่แน่นอนและการประมาณ (Hedging & Approximation)

การใช้ภาษาเพื่อลดความรุนแรงของข้อความหรือการประมาณ: apparently, seemingly, about, roughly, tend to, seem to, it appears that