เส้นทางการเรียนรู้ระดับ A1 (Beginner)

คำสรรพนามรูปประธาน (Subject Pronouns)

I, you, he, she, it, we, they — คำสรรพนามที่ใช้เป็นประธานของประโยค

Coordinating Conjunctions (คำสันธานเชื่อมสิ่งที่เท่ากัน)

FANBOYS: for, and, nor, but, or, yet, so — คำสันธานที่ใช้เชื่อมคำหรือประโยคที่มีความสำคัญเท่ากัน

Prepositions of Place (คำบุพบทบอกสถานที่)

In, on, at, under, behind, between — คำบุพบทที่ใช้อธิบายว่าสิ่งของตั้งอยู่ที่ใด

โครงสร้างประโยคพื้นฐาน (S-V-O)

ลำดับคำในภาษาอังกฤษ: ประธาน–กริยา–กรรม ซึ่งเป็นโครงสร้างพื้นฐานของประโยคภาษาอังกฤษทั้งหมด

คำคุณศัพท์บอกลักษณะ (Descriptive Adjectives)

คำคุณศัพท์ที่ใช้อธิบายลักษณะหรือคุณภาพของนาม เช่น big, happy, blue, expensive

Present Simple (To Be)

เรียนรู้รูปกริยา 'to be' (am, is, are) ใน Present Simple เพื่อใช้อธิบายตัวตน, ลักษณะภายนอก, สัญชาติ, อายุ, สถานที่ และความรู้สึก

คำสรรพนามรูปกรรม (Object Pronouns)

Me, you, him, her, it, us, them — คำสรรพนามที่ใช้เป็นกรรมของกริยาหรือบุพบท

คำคุณศัพท์แสดงความเป็นเจ้าของ (Possessive Adjectives)

My, your, his, her, its, our, their — คำคุณศัพท์ที่ใช้แสดงความเป็นเจ้าของ โดยวางหน้าคำนาม

ประโยคคำสั่ง (Imperatives)

การออกคำสั่งและคำแนะนำโดยใช้รูปกริยาพื้นฐาน เช่น Open the door, Don't be late

Prepositions of Time (คำบุพบทบอกเวลา)

At (ใช้กับเวลา), on (ใช้กับวัน/วันที่), in (ใช้กับเดือน/ปี/ช่วงเวลา) — คำบุพบทบอกเวลาหลักทั้ง 3 ตัว

Present Simple

Tense Present Simple ใช้เพื่ออธิบายลักษณะนิสัย, กิจวัตรประจำวัน, ความจริงทั่วไป และตารางเวลาที่แน่นอน เรียนรู้กฎระเบียบ, รูปแบบการสะกดคำ และคำสัญญาณต่างๆ

คำวิเศษณ์บอกความถี่ (Adverbs of Frequency)

Always, usually, often, sometimes, rarely, never — คำวิเศษณ์ที่ใช้บอกความถี่ของเหตุการณ์ว่าเกิดขึ้นบ่อยแค่ไหน

การใช้ 'There is / There are'

การบอกถึงการมีอยู่ของสิ่งต่างๆ โดยใช้ there is (เอกพจน์/นับไม่ได้) และ there are (พหูพจน์)

คำนามทั่วไปและคำนามเฉพาะ (Common & Proper Nouns)

คำนามคือคำที่ใช้เรียกคน สถานที่ สิ่งของ และความคิด คำนามทั่วไปใช้เรียกหมวดหมู่ทั่วไป ส่วนคำนามเฉพาะใช้เรียกสิ่งที่เฉพาะเจาะจงและต้องขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่เสมอ

คำนามเอกพจน์และพหูพจน์ (Singular & Plural Nouns)

คำนามภาษาอังกฤษจะเปลี่ยนรูปจากเอกพจน์เป็นพหูพจน์ตามกฎเกณฑ์ปกติ เรียนรู้รูปแบบสำคัญทั้งหมดและหลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดที่พบบ่อยเกี่ยวกับคำนามพหูพจน์ที่ไม่เป็นไปตามกฎและคำนามนับไม่ได้

คำนำหน้าคำนามไม่ชี้เฉพาะ (a / an)

ใช้ 'a' หน้าเสียงพยัญชนะ และ 'an' หน้าเสียงสระ คำนำหน้าคำนามไม่ชี้เฉพาะใช้แนะนำคำนามนับได้เอกพจน์เป็นครั้งแรก หรือระบุว่าเป็นสมาชิกหนึ่งในกลุ่มทั่วไป

คำนำหน้าคำนามชี้เฉพาะ (the)

คำนำหน้าคำนามชี้เฉพาะ 'the' ใช้เมื่อทั้งผู้พูดและผู้ฟังทราบว่ากำลังพูดถึงสิ่งใดที่เฉพาะเจาะจง เรียนรู้การใช้งานหลัก 8 ประการและข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

การไม่ใช้คำนำหน้าคำนาม (Zero Article)

Zero article คือการไม่ใช้คำนำหน้าคำนามเลย เรียนรู้ว่าเมื่อใดที่ภาษาอังกฤษงดการใช้ 'a', 'an' และ 'the' เช่น ในการกล่าวโดยรวม, คำนามเฉพาะ, ภาษา, กีฬา และวลีที่กำหนดไว้ตายตัว

จำนวนนับ (Cardinal Numbers)

จำนวนนับ (1, 2, 3...) ใช้ตอบคำถาม 'มีจำนวนเท่าไหร่' เรียนรู้วิธีการสร้างและใช้ตัวเลขตั้งแต่ 1 ถึงล้าน รวมถึงกฎการสะกดคำสำหรับเลขสิบและหลักสิบ

คำบ่งชี้ (this, that, these, those)

คำบ่งชี้ (this, that, these, those) ใช้ชี้เฉพาะคำนามโดยบอกระยะใกล้หรือไกล และบอกจำนวนเอกพจน์หรือพหูพจน์ ฝึกฝนการใช้ทั้งในฐานะคำกำหนดหน้านามและคำสรรพนาม

เลขลำดับที่ (Ordinal Numbers)

เลขลำดับที่ (first, second, third...) ใช้บอกตำแหน่งหรือลำดับ เรียนรู้วิธีการสร้างจากจำนวนนับ รูปที่ไม่เป็นไปตามกฎ (เช่น fifth, eighth, twelfth) และวิธีการใช้กับวันที่ ชั้น และลำดับขั้นต่างๆ